óf een miljoen euro

óf 10 jaar terug in de tijd

Wat zou jij kiezen?

Ik heb jarenlang heel hard geroepen dat ik absoluut voor optie 2 zou gaan. Waar ik op zich nog steeds altijd voor zou kiezen, mits dat zou zijn met alle kennis van nu. Want dan zou je die kennis kunnen inzetten en kon je alle ‘wrongs’ kunnen ‘righten’. Maar het zou geen dilemma zijn als het zo makkelijk  zou zijn, dus gebaseerd op de simpele bovenstaande keuze zou ik nu kiezen voor een miljoen euro.

Want nog een keer op dezelfde manier 24 jaar oud zijn met alle onzekerheid en bijbehorende drama’s, well, no thank you. Afgelopen week had ik het er nog over met een vriendin van mij, hoe fijn het is dat je naar mate je ouder wordt die vervelende onzekerheid, over alles en niks, minder wordt. Je maakt je steeds minder zorgen over kleine dingen die je aandacht eigenlijk niet verdienen. Ik wilde vroeger graag door alles en iedereen aardig gevonden worden. Nou, newsflash 24-jarige Mandy, dit kan niet. Er zijn mensen waar het niet mee klikt of mensen die gewoon geprogrammeerd zijn (of worden, maar dat is een ander verhaal) om je niet te mogen. Doet dat iets af aan wie jij bent? Nee, natuurlijk niet.

Mooi voorbeeld van hoe verschillend mijn zusje en ik hier vroeger in waren. Als ik op de basisschool ruzie kreeg in de klas en een van de meisjes zei; ‘je mag niet meer op mijn feestje komen’, was ik ontroostbaar. Mijn zusje zat daar iets anders in. Die zei; ‘Wat? Jij denkt dat ik op jouw feestje wil komen? Al mocht ik, dan kwam ik niet eens!’. Needless to say, Zij werd niet gepest terwijl ik door mijn pleasegedrag ook op de middelbare school regelmatig opgewacht werd. (Dat ik dan allang weg was omdat ik een speciaal briefje had geritseld om eerder van school te mogen weggaan om de bus te kunnen halen, was dan wel weer fijn)  Inmiddels zie ik ook wel in dat ook ík niet iedereen mag. Je hebt gewoon mensen die zo anders in het leven staan of dingen hebben gedaan waar jijzelf je helemaal niet in kunt vinden, dat dit ervoor zorgt dat het nooit zal klikken. Maar dat hoeft dus ook niet. Heerlijk toch!

Innerlijke zekerheid

Een tijdje terug sprak ik met iemand die ik niet heel goed kende en het gesprek kwam op de verschillende (bizarre/gekke/leuke) omzwervingen die ik in mijn leven gemaakt heb. En de keuzes die hier de aanleiding voor waren. Ik vertelde haar over het laatste jaar waarin de ups en downs elkaar in rap tempo opvolgden en over het feit dat ik eindelijk mijn draai gevonden heb. We spraken over hoe mensen snel hun oordeel klaar hebben, hoe ze denken te weten hoe jij je leven zou moeten leven. Toen ik haar vertelde welke dingen er nu anders zijn in mijn relatie, in mijn werk en mijn opvatting over het leven zei zij; ‘ wat mooi, ik merk dat het bij jou vooral zit in ‘innerlijke zekerheid’.’ Ik vroeg haar wat ze daar mee bedoelde en ze gaf aan dat ik steeds meer op mijn eigen kompas durfde te vertrouwen en steeds beter kon voelen wat wel en niet goed voor me was. Innerlijke zekerheid, ik vond en vind het een prachtig concept en vond het ook een enorm compliment.

Het grootste verschil voor mij tussen 24 en 34 is dat ik meer levenservaring  heb (en wat meer krassen op mijn ziel) waardoor ze mij ‘de pis niet zomaar lauw maken’. Het interesseert mij namelijk steeds minder wat andere mensen van mij vinden. Het zal me waarschijnlijk nooit helemaal koud laten maar ik geniet van het feit dat ik de bevestiging niet van andere mensen nodig heb maar volledig achter mijn eigen beslissingen kan staan. En als mensen het daar niet mee eens zijn of mijn beslissingen gek of stom vinden, dan is dat hun goed recht op hun eigen mening. Maar ik hoeft er niets mee. En dat is heerlijk!

Mandy Mouse, 34 jaar en stukken vrijer en blijer dan op 24-jarige leeftijd!

Dus mijn advies aan alle leuke, iets wat onzekere meiden van 24 jaar (of ouder), heb geduld en trek je zo weinig mogelijk aan van wat andere mensen van je vinden. You do you!

Liefs Mandy