Toen ik 18 was en een jaar in Spanje woonde, werkte en leefde ik een tijdje samen met Mara. Mara was een paar jaar ouder dan ik, half Nederlands-Brits, half Argentijns, ze had een scherpe tong en een prachtige bos met rode krullen. Met Mara dronk ik voor het eerst Maté en veel te vaak goedkope witte wijn. We stonden avond aan avond samen op het podium om talloze kinderen te vermaken en verveelden ons in het grote hotel dat in de middle of nowhere stond. Ik genoot van haar wilde verhalen, zat naast haar als ze stiekem een jointje rookte en keek nogal naar haar op omdat zij in mijn hoofd was alles wat ik niet was. Zij was een vrouw, ik een meisje. Zij durfde voor zichzelf op te komen, ik was vooral bezig met pleasen. Zij liet zich niet op de kop zitten door de teamleidster die het nodig vond om ons te pas en te onpas te kleineren, ik hield vooral mijn mond om de lieve vrede te bewaren. Mara had om de haverklap nieuwe vriendjes omdat de vorige niet leuk genoeg was, ik was hondstrouw aan het volledig niet-bij-mij-passende vriendje dat in Nederland op me wachtte. Mara was prachtig en ik vond mijzelf vooral niet erg bijzonder. Needless to say, mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen konden wel wat extra aandacht (en wat coachingsgesprekken van Caroline) gebruiken.

Mara en ik hadden aangrenzende slaapkamers in het souterrain van het hotel en deelden samen een badkamer. We versierden de saaie wanden van die badkamer met sexy parfum-advertenties uit de tijdschriften waar ik veel te veel geld aan uit gaf en we deelden de inhoud mijn makeuptasje want Mara gaf natuurlijk geen geld uit aan zoiets triviaals als make-up. Ik snap dat dit alles leest als de trailer van een zoetsappige empowerment chickflick en dat is voor een groot gedeelte ook terecht. Nee, we kregen geen ruzie over een knappe Spanjaard om daarna snikkend in elkaars armen te vallen en te beseffen dat womanhood belangrijker is dan een man. En we reden ook niet een 1966 Ford Thunderbird over verlaten snelwegen en pikten helaas dus geen Brad Pitt op. Maar daar in die slaapkamers zonder daglicht heeft Mara me wel iets meegegeven dat me in veel lastige tijden heeft geholpen.

Mijn tijd in Spanje zou zonder Mara minstens grijs zijn geweest. Mara kleurde de dagen en zorgde voor leven in de brouwerij. De ene keer door tijdens onze draai-diensten in de discotheek van het hotel alle gasten weg te jagen door alleen maar Nederlandstalige hits te draaien en de andere keer door achter op de motor te stappen bij haar Spaanse vriendje en, ondanks dat ze gewoon moest werken, pas 2 dagen later weer op te duiken afgezet door een nieuwe liefde (op een of andere manier wel altijd in bezit van een motor. Wonderbaarlijk genoeg werden haar fratsen gepikt en toegeschreven aan de Zuid-Amerikaanse pit die ze in zich had. Totdat ze bij de teamleidster werd geroepen en ze op staande voet ontslagen werd omdat iemand haar voorraadje wiet op haar kamer had gevonden. Mara kreeg een paar uur om haar spullen te pakken en met ogen dik van het huilen en mascara tot op mijn kin (blijkbaar gaf ik nog niet genoeg geld uit aan mascara) hielp ik haar inpakken. Toen we bijna klaar waren zette ze nog een kop Maté voor ons (want de wijn was op) en vertelde me dat ze in slechte tijden altijd een gezegde naleefde en dat dit haar altijd hielp.

Dit was de eerste keer dat ik ‘A mal tiempo, buena cara’ hoorde. Mara legde me uit dat het iets betekende als ‘slechte winden, goed gezicht’ want dan weer neerkomt op ‘wanneer je je slecht voelt, zorg dan in ieder geval dat je een goed gezicht op zet’ wat betekent dat als je je slecht voelt, je je beter voelt als je ieder geval zorgt dat je er goed uitziet want dan voel je je automatisch beter. Dit lijkt misschien een oppervlakkig advies maar ik geloof er heilig in dat het veel zegt over de zelfcare waar we zo makkelijk meestrooien tegenwoordig. Want in dit gezegde zit de selfcare in het stukje de tijd nemen voor jezelf en goed voor jezelf te zorgen. Niet eeuwig in je joggingbroek op de bank blijven hangen waardoor je ook in je bui kan blijven hangen maar een goede douche nemen, een outfit aantrekken waar je jezelf goed in voelt en proberen de schouders eronder te zetten.

Mara vertrok met al haar spullen achter op de motor bij haar meest recente Spaanse geliefde en ik heb haar nooit meer gezien. Maar ‘haar’ gezegde heb ik in de de afgelopen jaren vaak nageleefd.

PS: Natuurlijk heb ik het hier niet over dat wanneer mensen (ernstig) ziek zijn of depressief, dit kan worden opgelost met wat zelfcare en een goede douche. Dit is een gezegde dat mij uit een bui kan trekken terwijl het erg verleidelijk is om erin te blijven hangen.

Photo by Inga Gezalian on Unsplash