Geduld. Patience. υπομον. Paciênca.

Ik ben diep van binnen best een beetje een ongeduldig persoon. Ik houd van snelheid, in gesprekken, in mijn werk, in mijn dagen en in het leven algemeen. Ik ben ook zeker wel rustig maar ik ben een sucker voor een goede, opgewekte energie, snel schakelen en wat actie!

Als kind kon ik vaak niet wachten tot mijn verjaardag. Ik keek de dagen van de kalender af als dat had gekund. Tegenwoordig merk ik dat ik ongeduldig ben, door bijvoorbeeld mijn reactie in de rij bij de douane. Nu is dat altijd wel iets wat ik spannend vind, (ook al smokkel ik niets) maar ik kan het echt heel slecht hebben als je al zo’n 20 minuten in de rij staat, je op schermen boven je, 300 keer dezelfde mededeling over het uitdoen van je jas en riem voorbij ziet komen, en dan nog iemand voor je hebben die pas bij de band alles op z’n gemakje uit gaat doen. Ik weet dat dit maar een minuut scheelt maar man, wat vind ik dat irritant. Die verloren minuut voelt op dat moment als een uur aan. Die ik dus nooit meer terug krijg! Belachelijk, ik weet het!

Inmiddels ben ik bijna 33 (ik kijk nog steeds even uit naar mijn verjaardag)(nog 43 nachtjes slapen!) en kan ik de dingen wel wat meer op z’n beloop laten. Een kind krijgen was/is, voor mij, de beste oefening in geduld. Van de dagen afstrepen tot de bevalling tot erop staan te kijken als je peuter (altijd als je haast hebt) pertinent zelf z’n schoenen aan wilt trekken. (trust me, #fml is dan van toepassing) Echt ongeduldig ben ik alleen nog maar over onbenullige dingen. Trage mensen in de rij bij de kassa, de wachttijd als je belt naar een servicenummer of de rij bij de damestoiletten. Voor de dingen die er echt toe doen kan ik wel geduld op brengen. Door schade en schande ben ik wijzer geworden en ben ik erachter dat haast hebben je niets oplevert. Of het nou over je droombaan, die ultieme vakantie of de liefde van je leven gaat, als het echt de moeite waard is heb je er geduld voor over. Timing is alles.

Als je iets forceert komt het namelijk vaak niet naar je toe. Vaak ligt de onrust niet in het rustig afwachten, maar in geen controle over de zaak hebben. En dat blijft soms lastig voor een ongeduldig meisje, dat nogal houdt van controle, als ik. Hoewel ik nu steeds meer vertrouwen heb in dat de dingen lopen zoals ze moeten lopen en dat wat voorbestemt is (ja ja, zo zweverig ben ik wel), toch wel gebeurt. En zo niet dan heeft het dus niet zo moeten zijn.

Geduld hebben is eigenlijk de mooiste vorm van iets eren. Dat iets zò de moeite waard was dat je de tijd nam om erop te wachten terwijl je het misschien wel direct wilde. Eigenlijk heel bijzonder in onze direct-satisfaction-maatschappij, waarin alles NU direct beschikbaar is door 1 klik. En reken maar dat wat je wilde vaak nòg mooier is geworden door die tijd dat je erop hebt gewacht.

Ik ben er achter dat, hoe meer je geduld weet te ontwikkelen, hoe makkelijker en leuker je leven wordt. De extra tijd om beslissingen of verlangens langer te bestuderen, ze écht tegen het licht te houden en voor jezelf te onderzoeken of het de moeite waard is, is goud waard.

Dus ik ben van ongeduldig meisje steeds meer naar een meisje aan het gaan dat meer de tijd voor dingen neemt en minder impulsief in het diepe springt. Ik vind het mooi!

Waar heb jij geduldig op moeten wachten?