De koek was op. Na bijna 8 jaar samen (op 1 break na), talloze mooie momenten, 2 prachtige (stief)kinderen, een hele goede band met de moeder van de kinderen, een miskraam, een geweldige zoon van ons samen, veel ziekenhuisbezoeken, heel veel moeilijke situaties, een berg ruzies, nog een miskraam, massa’s onbegrip afgetopt met een ‘slechte-communicatie-sausje’, ging het niet meer.

Ken je dat stemmetje dat ergens achter in je hoofd precies dát zegt, waar je hart of je hoofd nog niet aan wilt? Dat stemmetje dat weet dat hij/zij vroeg of laat toch gelijk krijgt? En sterker nog, waarvan jij ergens ook weet dat het gelijk krijgt? Dat irritante stemmetje fluisterde al een lange tijd, misschien al jaren (nee Mandy, zéker al jaren) dat er een heleboel niet klopte. Ik heb haar heel lang het zwijgen opgelegd. Eerst omdat ze nog maar heel zachtjes sprak en ik gewoon deed alsof ik haar niet hoorde. Later vooral uit angst. Want, wat nou als ik dat stemmetje voor ‘vol’ aan zou zien? Wat zou er dan gebeuren?

Nou, het feit dat ik dit vanaf de bank in mijn nieuwe huisje in Middelburg schrijf, zegt genoeg. Te weinig naar elkaar uitspreken, te veel voor elkaar invullen, te weinig tijd met elkaar doorbrengen, het leven en de waan van de dag. Ik had verschillende keren aangegeven dat ik vond dat het slecht tussen ons ging maar vaak werd het afgedaan met ‘bij iedereen gaat het wel eens minder’. Totdat de zoveelste ruzie de spreekwoordelijke druppel voor mij was. Ik vond de situatie niet meer houdbaar en wist dat ik voor mijzelf moest kiezen. En dan komt het lastigste van dit alles, de knoop ook echt doorhakken.

Je gooit natuurlijk niet zomaar 8 jaar weg. Je doet niet ‘zomaar’ 3 kinderen het uit elkaar gaan van hun (stief)ouders aan. En je kiest er niet zomaar voor om te stoppen met je relatie. Hier gingen jaren ontkenning aan vooraf. Totdat het moment waarop je niet anders kunt. Van alle scenario’s die ik in mijn hoofd had voordat ik ‘Het Gesprek’ met K. aanging, had ik dit scenario niet bedacht. Waar ik bang was dat hij heel boos zou worden en de vechtscheiding bij wijze van spreken zou worden ingezet, reageerde hij rustig en gingen we voor het eerst in lange tijd écht in gesprek. De hele nacht en de nachten erna hebben we gesproken en waar we op uit kwamen was, dat ondanks dat we veel van elkaar houden, het niet zo door kon gaan. Ik ging het gesprek in met het idee om er een punt achter te zetten, maar door de respect, ruimte en liefdevolle toon in onze gesprekken, besloten we dat het een puntkomma moest worden. Niet alleen voor onze kinderen die het verdienen dat we er écht alles aangedaan hebben, maar ook voor onszelf. We gunnen onszelf het verwerken van alle dingen die gebeurd en gezegd zijn. Om er als personen, en misschien als koppel, sterker uit te komen.

En nu is er dus een nieuwe vorm van samen.
Ik heb een huisje voor mij en Duncan in Middelburg gehuurd waar ik kan uitzoeken waar ik blij van word en vooral weer tot mezelf kan komen, We hebben een goede regeling voor Duncan en de andere twee kids bedacht, we eten 1 keer per week samen, doen alles in overleg en geven elkaar de ruimte. We zijn dus wel samen maar niet op de ‘traditionele’ manier waarop de meeste mensen samen zijn. Met ruimte voor ons allebei, zoeken we uit waarom het fout ging en of er een nieuwe basis gelegd kan worden om verder te gaan.

Waarom ik dit met jullie deel? Omdat ik altijd open en eerlijk ben op Loverdose maar de belangrijkste reden is, dat ik trots ben op wat we aan het doen zijn. Trots dat we niet ‘zomaar’ de handdoek in de ring gooien maar bereidt zijn om op een onconventionele manier samen te uit te werken hoe (en of )we nu verder willen.

Of we ooit weer ‘echt’ bij elkaar komen kunnen we nu nog niet zeggen. De intentie om er voor te gaan is er. Het is alsof we samen op reis gaan maar we de eindbestemming niet kennen. Het is een ‘open wereld’ ticket waarbij de reis samen op dit moment belangrijker is dan de eindbestemming. Het zal ongetwijfeld een bumpy ride worden maar ik ben erg benieuwd waar het mij, en ons, brengt.

Liefs Mandy

 

De prachtige illustratie is van de zeer talentvolle Sophie van Boven. Meer van haar betoverend werk vind je hier!