Powervrouw. Independent Woman. Powerhouse.
Mooie complimenten. Ik houd van sterke, inspirerende vrouwen en je maakt me niet gelukkiger dan me een sterke vrouw te noemen. Maar klopt het ook?

Wanneer ben je een sterke vrouw? Als je al je zaakjes op orde hebt? Als je het redt zonder hulp van anderen? Als je een stabiel leven leidt zonder gekke soapachtige gebeurtenissen? Als je de wereld laat zien hoe goed het gaat? Hoe mooi je leven is en hoe gelukkig je bent?

Facebook laat ons binnenkijken in de levens van familie, vrienden en vreemden. Vaak komen de mooiste foto’s, de liefste berichtjes en leukste momenten voorbij in je tijdlijn. Waardoor je het idee hebt dat geluk overal is, behalve misschien bij jou op dat moment. Het wordt natuurlijk ook niet voor niets Fakebook genoemd. Er zijn maar weinig mensen die de donkere, lelijke momenten op hun tijdlijn delen. Je ziet nooit de ugly cry op de bank omdat iemand zich eenzaam voelt. De gescheurde vuilniszak die door heel woonkamer ligt. Het kind dat weigert te gaan slapen op een te zware dag waardoor het enige waar je naar verlangt, op de bank hangen met een grote reep Tony’s Caramel Zeezout is.

Ik geloof dat die mindere momenten, de momenten die je het liefst niet deelt met anderen, je juist sterk maken. En ik geloof dat je nog sterker bent als je ze wél durft te delen. Oké, misschien niet direct op Facebook want wie zit er nou te wachten op de rode vlekken in mijn nek na een paniekaanval? Niemand denk ik. Maar het is wel goed om het te delen met de mensen die dichtbij je staan, mensen die het beste met je voor hebben of mensen die jij kan helpen door ze genoeg te vertrouwen om die kwetsbaarheid te laten zien.

Mijn lieve oma van 82 vraagt me wel eens waarom ik zoveel deel op Modern Day Muse. Ze is trots op me maar snapt toch niet helemaal waarom ik het nodig vind om ‘de vuile was’ buiten te hangen. Haar generatie heeft geleerd dat het not done is om mensen te laten zien dat het niet goed met je gaat. Dat het voor al belangrijk is om de schone schijn op te houden. Ik leg haar dan uit dat ik het belangrijk vind, om in de wereld waarin er zoveel nep is en zoveel draait om ‘het beeld’ dat mensen van je hebben, een tegengeluid te laten horen. Dat ik graag open en eerlijk ben, mijn gevoelens graag opschrijf en dat ik geloof dat mensen daar iets aan kunnen hebben. Ik ben geen Oprah of Deepak Chopra, en denk ook echt niet de wereld te kunnen veranderen, begrijp me niet verkeerd, maar ik geloof erin dat kwetsbaarheid eigenlijk kracht is.

Ik ben oprecht blij dat ik 5 jaar geleden die hele heftige burn-out heb meegemaakt want door die inktzwarte periode mee te maken ben ik gegroeid en weet ik dat ik veel aankan. Ik heb toentertijd me er enorm tegen die kwetsbare Mandy verzet, ik wilde haar absoluut niet leren kennen. Toen ik er klaar voor was om echt aan mezelf te werken en die kwetsbaarheid toe te laten, leerde ik de krachtige Mandy kennen. En guess what, ze werken inmiddels perfect samen. De een kan niet zonder de ander bestaan.

Zonder vallen krijg je geen kans om op te staan. Zonder groot verdriet ervaar je ook geen groot geluk. En begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat er alleen maar geluk is als er tegelijkertijd verdriet, pijn of hard werk (voor nodig) is. Juist niet. Maar ik geloof wel dat de zon feller schijnt na een heftige storm.
Liefs Mandy