Lief kleintje op de brancard. Je zit daar maar, volledig in shock. Je sliep een paar uur hiervoor nog samen met je ouders en broers en zussen in jullie appartement in Aleppo. Ik zou willen schrijven dat je veilig in je bedje lag te slapen maar dat zou gelogen zijn. Want zoals bijna iedereen in Aleppo, wisten ook jouw ouders dat ze er niet meer veilig waren. Ze voelden de onheil naderen, hoorden de schoten en het gegil. Maar dat deze nacht de bom op jullie appartementencomplex zou vallen, dat hadden ze niet gedacht.

Lieve Ayah, de reporter van Channel 4 News vertelt ons jouw verhaal. We zien de beelden van je ontroostbare ‘tante’ die al haar kinderen heeft verloren, een tienerjongen die zijn dode babybroertje niet wilt loslaten en vooral heel veel verdriet. Ik kan niet stoppen naar jou te kijken Ayah. Je bent waarschijnlijk net zo oud als mijn kleine jongen. Je mooie krullenbos zit onder het bloed, je lieve gezichtje is bedekt met stof. Zoals je daar zit op die brancard, bebloed, zonder tranen omdat je zo in shock bent, het breekt mijn hart. Je onderlip trilt en je kijkt de arts (?) die je (onhandig) probeert te onderzoeken met grote ogen aan. Heel waarschijnlijk is heel je familie omgekomen. Je ‘tante’ is alles wat je nog hebt op deze wereld. Ze neemt je op schoot terwijl ze om haar omgekomen kinderen huilt en jij, jij kleine Ayah, streelt zachtjes haar hand. Alsof jij weet dat ze troost nodig heeft.

Wiens bom het was, weten we niet. Inmiddels is er duidelijk dat er zoveel propaganda wordt gebruikt via de mainstream media en dat er zoveel belangen spelen, dat we naar de waarheid achter dit alles maar kunnen gissen. En weet je Ayah, voor jou maakt het helemaal niet uit of het een Russische bom was of een Syrische bom. Het is voor jou niet belangrijk wie er die dag een overwinning kon vieren. Jij bent alles kwijt. Je zal nooit meer tegen je moeder aan kunnen kruipen als je bang bent. Of verstoppertje spelen met je vader. Je broers en zussen zullen je nooit pesten en je nooit kunnen beschermen. En met jou zijn er honderdduizenden kinderen met hetzelfde gemis.

‘Jouw’ filmpje zag ik onder een warm dekentje op de bank voorbij komen in mijn tijdlijn van Facebook. In een veilig land, in een veilig dorpje waar de onveiligste situatie een paar ruziënde kinderen buiten is. Tussen de kattenfilmpjes en babyfoto’s zag ik ineens jouw gezichtje voorbij komen. Ik heb je nu inmiddels 10 keer gezien en elke keer stromen de tranen over mijn wangen. Ik zou je zo enorm graag willen knuffelen en je mee willen nemen naar dit veilige dorpje. Natuurlijk kan ik nooit je familie vervangen maar ik zou er alles aan doen om je geliefd en veilig te laten voelen. Onrealistisch, ik weet het. Ik kan je niet persoonlijk helpen. Het is niet realistisch om te denken dat je geholpen bent met een schoon bedje in een ver land en een vrouw die je heel veel liefde wilt geven. Maar het raakte me zo dat ik het verlangen er toe in alle hevigheid viel. Onder de Facebook-post verschijnen steeds meer reacties van mensen die het heeft geraakt, de huilende emoticons zijn niet aan te slepen. We willen onze ogen er niet voor sluiten maar we weten niet wat we kunnen doen.

Lieve kleine Ayah, ik heb vanavond mijn kleine jongen extra geknuffeld en hem over jou verteld. Gelukkig is hij nog te klein om te snappen wat ik bedoel. Maar ik wil dat hij meekrijgt dat hij zo ongelofelijk gezegend is dat hij hier opgroeit tussen de mooie huizen en speeltuintjes en niet tussen de wrakstukken. Dat zijn wiegje ook ergens anders had kunnen staan en dat hij dat nooit vanzelfsprekend mag vinden. Dat hij kinderen zoals jij en mensen die gevlucht zijn niet moet veroordelen maar dat hij ze het gevoel moet geven dat ze welkom zijn. Misschien ben ik een idealist, Ayah, maar dit is alles wat ík op dit moment kan doen.

Ik bid al heel lang niet meer maar vanavond heb ik tot ‘wat er dan ook is’ gebeden dat je vannacht en alle andere nachten van je leven geknuffeld wordt en dat je heel veel liefde mag ontvangen. Ik weet dat het je niet helpt maar ik hoop dat de liefde die ik je vanaf nu toezend, je op een magische wijze bereikt.

Heel veel liefs,

Mandy

 

Heb je het filmpje niet gezien? Bekijk het hier. Ik houd normaal niet van dit soort ‘rapportages’ maar dit is de realiteit, dit gebeurt NU in Syrië en daar mogen we onze ogen niet voor sluiten. Ik heb niet het antwoord hoe we dit kunnen veranderen maar ik kon hier niet, niet over schrijven.

 

 

Photocredit; Screenshot Waad al Kateab via NOS.nl