Lieve bijna kleuter,

Het lijkt gisteren dat je in de operatiekamer luid krijsend op mijn borst werd gelegd. Ik kon je zien, wat voor de meeste mensen normaal is maar als je lenzen hebt (ik heb min 5, lees: soort van blind zonder lenzen), mag je die niet inhouden op de OK. De verpleegster liep op de weg naar de OK de checklist na en vroeg me of ik lenzen had, ik antwoordde met een zeer stellige ‘Nee!’. Zo stellig dat jouw vader en Marry (de geboortefotografe), die wisten dat ik wel lenzen droeg, snapten dat dit niet het moment was om mij te corrigeren. Ik wilde niet het risico nemen dat ik je niet zou kunnen zien of dat ik mijn duffe ‘tv-kijkbril’ op mijn neus zou terugzien op alle foto’s. Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik geen enkele seconde van jouw eerste momenten heb gemist.

Toen je voor het eerst bij me lag wist ik waarom ik ‘op de wereld was gezet’, dat klinkt lekker dramatisch maar zo voelde het echt. We hebben die eerste weken en maanden zelfs nog vaak de binnenkant van het ziekenhuis gezien. Eerst voor mij, later vaak voor jou. Het was pittig maar ondanks alles was, en is, het moederschap het allermooiste wat mij ooit is overkomen.

We maakten mooie dingen mee, we reisden, we lazen boekjes, we zongen liedjes en hadden veel lol. We maakten heftige dingen mee; jouw papa en ik die uit elkaar gingen, een verhuizing, je papa & ‘BroerZus’ (de liefste bijnaam voor Douglas en Rosanne) niet meer elke dag zien, het vinden van een nieuw ritme.

Vandaag maakten wij weer samen een mijlpaal mee. Vandaag ging jij kennismaken en wennen op de basisschool waar je na de vakantie naar toe zult gaan. Heel erg goed voor jou want je bent er enorm aan toe maar een serieus ‘ding’ voor mijn tere, over-emotionele moederhart. Het ‘kleine’ van een klein kind ben je met elke dag meer aan het verliezen. Je wilt bijna alles zelf doen (een enorme oefening in geduld voor je (in oorsprong nogal ongeduldige) moeder), je snapt al veel te veel dingen en je doet uitspraken die ik eigenlijk op zou moeten gaan schrijven (*maakt mental note) omdat ze zo grappig, wijs of absurd zijn. De keren dat je nog bij mij in slaap valt zijn zeer schaars en alleen gekoppeld aan hoge koorts, je doet stoer als er mooie meisjes in de buurt zijn (ook als die 25 jaar oud zijn) en hebt steeds minder vaak je mama bij dingen nodig.

Nou is loslaten nooit zo mijn ding geweest maar jou steeds stukje bij beetje meer loslaten is wel het allermoeilijkste wat ik ooit zal moeten doen. Je vader en ik stonden vandaag samen met veel verbazing, trots en plezier te kijken hoe je als een grote jongen in de klas plaatsnam alsof je dit al talloze keren had gedaan. Je stelde je netjes voor aan de andere kinderen en stak steeds breed lachend een duim naar ons op om ons te laten weten dat het wel goed zat. Stiekem denk ik dat je dit ook deed omdat je goed aanvoelde dat ik dit goed kon gebruiken. We vertrokken terwijl je heerlijk op het groene plein aan het spelen was. Eenmaal uit jouw zicht brak ik omdat ik weet dat vandaag het begin is van jaren die nog veel sneller gaan dan de 4 jaar die we nu bijna achter de rug hebben. Want twee keer knipperen en dan neem je afscheid van deze school, neem je je eerste vriendje of vriendinnetje mee naar huis en doe je rijexamen.

Mijn Drommel, mijn Poppie Doppie, mijn lieve kleine mannetje, een nieuwe fase breekt aan. Je bent geen kleintje meer maar maakt nu de eerste stappen op jouw eigen weg. Ik zal ervoor je zijn als je me nodig hebt, maar je ook de ruimte bieden om zelf op ontdekkingstocht te gaan en fouten te maken die je zelf moet maken om er het meeste van te leren. Steek jij dan af en toe nog even breed lachend je duim naar me op?

Ik hou van jou!

Liefs,

je Mama