Waar het hart van vol is, loopt de mond van over. Vol van liefde voor Jan, van hoe fijn we het samen hebben en de toekomst die we aan het opbouwen zijn. Maar waar mijn hart ook nogal vol over is, is het feit dat we gaan trouwen! Deze rubriek geeft jullie een kijkje in het plannen van onze droombruiloft!

Eerste Kerstdag 2018

Het is een traditie, Kerstavond staat gelijk aan stappen in Middelburg.  Een hapje eten, daarna in een veel te drukke, grote nagebouwde apres-ski-blokhut in je kerstkleding lekker drinken, dansen en vieren dat het kerst is. Zo ook dit jaar. Ik wist dat ik de volgende dag op tijd Duncan moest ophalen bij zijn vader dus ik maakte het niet te bont. We zouden namelijk voor de eerste keer Eerste Kerstdag gaan vieren in Rotterdam met mijn familie (de eerste keer dat we het niet in Zeeland vierden) én de eerste keer met de moeder van Jan en ons samengestelde gezin. De mensen die mij een beetje kennen weten dat dit redenen zijn om mijn stresslevel lichtjes (lees zwaar) te verhogen. Ik ben nou eenmaal belast met het alles-moet-perfect-verlopen-en-iedereen-moet-elkaar-leuk-vinden-syndroom. Sprinkel daar nog een beetje het-is-Kerst-dus-het-móet-gezellig-zijn overheen en je hebt een explosieve combinatie.

20 Polen & een vrijdagmiddagborrel

Maar terug naar het verhaal, ik haalde Duncan op en reed naar Rotterdam. Het bezoek zou om 16.00 uur komen voor wat gluhwein en hapjes, het uitdelen van cadeautjes en daarna zouden we gaan eten. Het was 13.30 toen ik aankwam in Rotterdam en mijn Jan, Frederique en Jan (Maarten, al die Jannen ook 😉 ) aantrof, in badjassen en pyjama’s, aan een soort verlate brunch. Het huis was nog een puinzooi (het zal best hebben meegevallen maar in mijn ogen zag het eruit of net 20 Poolse arbeiders een vrijdagmiddagborrel hadden gevierd), iedereen moest nog douchen en aankleden en de drank stond nog niet eens koud. Ik kreeg een wegtrekker toen ik binnenkwam en de chillheid aanschouwde. In mijn hoofd berekende ik snel hoeveel tijd het zou kosten om het huis te fatsoeneren, iedereen aangekleed en gepoetst op de bank te krijgen en dan moest ik zelf ook nog de hele uiterlijke renovatie voor elkaar krijgen (wat best wat tijd kost na een avondje stappen, ik ben geen 18 meer). Ik brieste tegen Jan dat ik er geen jota van snapte hoe het kon dat hij hier gewoon rustig een espresso-tje zat te drinken terwijl er al bijna visite op de stoep stond. Jan keek me aan alsof hij water zag branden. ‘Maar ze komen toch pas om 16 uur?’ vroeg hij me.
Ik moet even iets uitleggen over Jan; Jan is de leukste en liefste maar hij komt regelmatig (lees: altijd) te laat. Niet omdat hij schijt heeft aan de afspraken maar omdat hij tijd makkelijk uit het oog verliest of verkeerd inschat. Daarnaast heeft hij mij nog niet vaak met dit soort (voor mij) stressmomenten meegemaakt dus hij kon ook niet weten dat dat ongeveer de slechtste vraag was die hij kon stellen. Ik sommeerde hem om de koffie in z’n keel te gieten, gaf iedereen een schoonmaak/opruimtaak en begon hem uit te leggen waarom we zo weinig tijd hadden en waarom ik zo pissig was. Ik was in ieder geval niet de leukste, kerstigste versie van Mandy.

Doe even rustig?!

‘Doe even rustig schatje’ zei hij. Nog iets wat je over Jan moet weten; Jan is de leukste en liefste maar hij maakt zich niet zo snel druk. Hele goede eigenschap maar dat zorgt er ook voor dat hij niet altijd snapt waarom een ander zich wel druk maakt. En laat me je vertellen, er is nog nooit iemand in de historie van de wereld rustiger geworden van iemand die zei; ‘doe even rustig’. Needless to say, dit viel dus niet zo goed. We gingen als een malle tekeer in het huis, de kinderen gingen douchen en aankleden en omstreeks 15.30 kon ik naar boven om mijzelf klaar te maken. Ik duimde dat mijn ouders niet ineens het idee hadden gevat om te vroeg te komen. Om 16.00 stipt zat iedereen klaar in een gezellig, opgeruimd, kerstig aangekleed huis. Kinderen schoongeboend en in kerstkledij op de bank, Christmas Carols uit de speakers alsof er niet net een tornado door het huis had geraasd. Toen ik om 16.10 beneden kwam was ik inmiddels wat bedaard, gaf Jan een kus en verontschuldigde me voor mijn stresskip-gedrag en toen belden mijn ouders aan. Een gezellige middag volgde met cadeautjes, gelach en ook de eerste kennismaking tussen mijn ouders en de moeder van Jan. Alles ging heel erg voorspoedig, het was echt erg gezellig. (en iedereen vond elkaar aardig! Halleluja!)

We hadden gereserveerd bij het restaurant van de Euromast voor het Kerstdiner en toen we eenmaal allemaal aan tafel zaten met een aperitief zei ik tegen Jan; ‘kan jij anders niet even iets zeggen?’.
Nog iets wat je moet weten over Jan, hij is een geweldige spreker. Hij kan enorm bevlogen praten over dingen waar hij een passie voor heeft, krijgt mensen enthousiast en schudt het allemaal zo uit zijn mouw.  Dat ik hem vroeg iets te zeggen was dus niet zo gek, zeker niet als hoofd van de familie Markerink daar aan tafel.

Op 1 knie

Jan begon zijn verhaal door te zeggen dat hij zo blij was dat we hier in deze samenstelling bij elkaar zaten en dat hij het geweldig vond om te zien hoe gezellig we het met z’n allen hadden vandaag. Hij vertelde dat wereld er een jaar eerder voor ons allemaal heel anders had uitgezien maar dat hij erg blij was met alle ontwikkelingen en vooral met het feit dat wij samen waren. Hij draaide zich naar mij en vertelde mij dat hij hoopte nog heel vaak Kerst met mij te kunnen vieren en dat hij heel erg blij met me was. Toen zei hij; ‘maar nu heb ik even Jan (Maarten) nodig’. Ik snapte er niks van en keek schaapachtig naar Jan die uit zijn colbertje een mooi doosje haalde. Toen viel het me op dat Jozef aan het filmen was en toen hij het doosje kreeg van Jan Maarten zakte Jan op 1 knie. Hij vertelde me dat hij heel veel van me hielde en dat hij heel graag met mij oud wilde worden en vroeg me of ik zijn vrouw wilde worden. Hij deed het doosje open en daar schitterde een prachtige verlovingsring. Ik zei natuurlijk volmondig ja en terwijl iedereen begon te klappen kuste ik Jan en deed hij de ring aan mijn vinger.

 

En dat lieve leesbuis-kinderen (see what I did there), is het verhaal van het aanzoek. Dat deze man überhaupt nog met mij wilde trouwen na mijn stresstornado van ‘s middags is mij een raadsel maar het is zo. And that’s how it all came to be!