Tijdens mijn vakantie afgelopen mei heb ik het eens een dagje bijgehouden. Hoe vaak ik ‘Pas op!’ tegen Duncan roep op een random dag. Het aantal na een dagje op-pad-met-een-peuter? Schrik niet, 36 keer. En nee, we zijn niet gaan abseilen of met haaien gaan zwemmen. Het ging hier om een ontbijt, strand, lunch, zwembad, diner, minidisco.

Duncan is een jongen. Een echte jongens-jongen, whatever that means. Maar wat ik er mee bedoel is dat Duncan houdt van klauteren op gladde, steile, wankele (lees; gevaarlijke) oppervlakken, met natte voeten hard rennen op een gladde vloer en weglopen in drukke menigten als hij bij mij moet blijven. Ik roep dan snel de gevleugelde woorden ‘Pas op!’. Naast dat ik natuurlijk niet wil dat er iets met Duncan gebeurt, zie ik misschien ook wel wat meer gevaar dan dat er daadwerkelijk is.

Uit onderzoek blijkt dat kinderen die te veel beschermd zijn door hun ouders, later minder goed mee kunnen in de maatschappij. Ze zijn bang voor alles en doordat ze niet zelf hebben kunnen ontdekken wat consequenties van daden zijn, worden het onzekere volwassenen. Dat wil ik natuurlijk helemaal niet. Maar hoe vind je nou een goede balans tussen voorzichtig zijn en het overbeschermen van je kind?

Het is echt niet zo dat ik Duncan het liefste in een glazen kistje zou willen bewaren. Ik kan er (inmiddels) van genieten als hij bij de speelmolen zelf op onderzoek gaat (alles is omheind dus er kan relatief weinig gebeuren) maar ik krijg het wel Spaans benauwd als ik hem dan (te lang) uit het oog verlies. Hij is zichzelf van geen kwaad bewust, is dan de wereld aan het ontdekken en is dan lekker aan het spelen, zoals het hoort. Ik heb ook geluk dat hij nog drie moet worden want anders zou het vast heel de dag ‘jaaahaa Mam’ klinken!

Stel Duncan klimt op een klimrek en valt daar (van acceptabele hoogte) vanaf en schaaft z’n knie, is dat dan een ramp? Is het nodig om hem daar voor te waarschuwen als ik kan inschatten dat hij er best op zou moeten kunnen klimmen en op kunnen blijven staan? Of beroof ik hem dan van de ervaring dat vallen en opstaan bij het leven hoort en leer ik hem door het zelf te ervaren juist een goede les mee? Ik denk het laatste.

 

Ik heb het idee dan ‘onze’ generatie voorzichtiger is en meer gevaren ziet dan dat onze ouders vroeger zagen. Zou dat te wijten zijn aan het feit dat we meer nare dingen horen en zien in de media? Van ontvoeringen tot schietpartijen bij concerten of crèches tot kinderen die mee doen aan wurgchallenges? Ik kan het misselijke gevoel dat ik krijg als ik zoiets lees of hoor en bedenk dat het Duncan zou kunnen gebeuren, niet onderdrukken. Maar het is mijn taak als ouder om hem voor te breiden op het echte leven zonder ervoor te zorgen dat hij als een bange muis door het leven gaat.

Eigenlijk is het allemaal een les in loslaten. Iets waar ik nog steeds niet goed in ben maar door het leven continue mee te maken krijg en mee zal moeten oefenen totdat ik er wel goed in word. Ik hoop dat ik het snel onder de knie krijg. (Tot die tijd zijn er altijd nog GPS-trackers en kniebeschermers 🙂 )

Hoe kijk jij hier tegenaan? Het laten gebeuren of waarschuwen?