Laat ik voorop stellen dat ik een gruwelijke hekel heb aan het woord overbezorgd. Het woord wordt over het algemeen uitgesproken door mensen die je niet serieus nemen, vinden dat je je aanstelt en jouw gevoel bagatelliseren. Kortom, het is een k*twoord (en met de mensen die het tegen je zeggen is ook iets mis).

Als je voor het eerst moeder wordt dan is alles spannend en nieuw. Niemand kan je echt helemaal voorbereiden op het moederschap en alles wat daarbij komt kijken. (Hoewel een Mommy&Baby-Retreat een heel eind in de buurt komt 😉 Terwijl je nog nazindert van hormonen en je ‘onderkantje’ (nog zo’n afgrijselijk woord) nog niet helemaal de oude is komt er verschrikkelijk veel op je af. Als je heel veel geluk hebt zit je op een roze wolk waarop geen kraamtranen bestaan, alle kraamvisite leuk is (en maar eventjes blijft), je baby slaapt als een droom direct door en je ben een oermoeder die haar kind gelijk door en door kent en je schiet nergens door in de stress. Als dit jouw kraamtijd beschrijft, blijf dan vooral lezen want het kan ook anders. Ben jij 1 van de 99% waarin de bovenstaande roze wolk niet of in veel mindere mate aanwezig was, misschien lees je zo een herkenbaar verhaal.

Ben je op dit moment zwanger en hoop je op de magische roze wolk? Misschien is het beter om dit verhaal na je bevalling te lezen ;-).

Zes dagen na de bevalling van Duncan. De verpleegster komt de hechtingen van de keizersnede verwijderen. Ik kijk hier al zeker 6 dagen tegenop want het doet allemaal nog erg veel pijn. De vrolijke Vlaamse verpleegster, ik ben bevallen in Antwerpen, kijkt me eens geringschattend aan als ik zeg dat ik er een beetje bang voor ben, “Allez Mevrouw, dat stelt niks voor”. Ik voel me een enorme aansteller en besluit verder m’n mond maar te houden. Het verwijderen van de hechtingen valt inderdaad mee maar ik heb nog steeds erg veel pijn in m’n buik. Als alles klaar is om te vertrekken vraag ik voor de zekerheid hoe lang de pijn nog zou moeten duren. Een andere, wel lieve, verpleegster zegt dat het nog wel wat gevoelig zal blijven en dat ik veel rust moet nemen. We vertrekken naar huis waar we nog recht hebben op een whopping anderhalve dag kraamhulp. (Toen wist ik nog niet dat er heldinnen als Jolanda van Embrasse Kraamzorg bestonden en had ik dus niet zelf gekozen voor onze kraamhulp). De kraamverzorgende kwam in de ochtend kennismaken en toen ze vroeg hoe ik me voelde gaf ik aan dat ik nog steeds veel pijn in m’n buik had en slecht recht kon komen uit de bank of uit bed. Ze zei:”ach, dat hoort bij een keizersnede, dat is nou eenmaal zo”. Ik durfde haar niet te zeggen dat ik van oorsprong helemaal niet zo kleinzerig ben en besloot dat ze dan wel gelijk zou hebben. Na een pittige nacht werd ik wakker en wilde Duncan gaan voedden. Ik kwam niet goed uit bed. Ik miste de stang boven m’n bed uit het ziekenhuis zo erg en dacht dat het aan de hoogte van ons bed lag. Met een soort gekke schuif en draaibeweging lukte me het om uit bed te komen en stond ik op. Ik voelde direct dat ik draaierig was en besloot 2 paracetamols in te nemen. Rosanne was ook wakker en hielp me met de luier en doekjes aangeven en bracht me 2 grote glazen water omdat ik zo’n dorst had. Ik gaf Duncan de fles en merkte dat ik het steeds warm en koud had en klammig was. Na de voeding besloot ik even op Rosanne d’r bed te gaan liggen, dat was lager en ik voelde dat staan geen goed idee meer was. Zo’n uur later begon de shift van de kraamhulp en die kwam vragen hoe ik me voelde. Inmiddels had ik echt verschrikkelijk pijn in m’n buik en wist ik niet meer hoe ik het had. Ze checkte mijn temperatuur en ik had op dat moment (na die 2 paracetamols) 40,6 graden koorts. De huisartsenpost werd gebeld en ik moest met spoed terug naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ik een baarmoederonsteking had. Mijn gevoel was dus goed geweest, ik stelde me niet aan. Na zeven dagen extra in het ziekenhuis waarbij ik godzijdank Duncan bij me mocht houden dacht ik eindelijk op de roze wolk te kunnen klimmen. Laat ik voorop stellen dat ik qua verwondering, liefde en gelukkig zijn met m’n kind absoluut op een felroze wolk zat, man wat een heerlijke baby was Duncan!

ziekenhuis
Roze wolk? Waar?

Een paar weken later gaf ik Duncan bij ons in bed een flesje, hij dronk goed en lag nog even lekker bij ons om te boeren en in slaap te vallen. Plotseling leek hij zich te verslikken, hij maakte een eng geluid en leek niet meer te ademen. We schrokken ons dood en deden alles om hem weer te laten ademen. Toen dit gelukt was vroeg ik aan Ken of hij dit bij de andere twee wel eens had meegemaakt. Dit was niet het geval en hij zei dat ik zeker de volgende ochtend naar de huisarts moest gaan. Duncan sliep veilig bij mij en ik deed geen oog dicht. De volgende morgen ging ik gelijk naar de huisarts en vertelde hem wat er was gebeurd. Nou hebben mijn huisarts en ik sowieso niet de beste band mar nadat hij zei; “De meeste kindjes verslikken zich wel eens en meestal komen ze er wel goed uit”. “Je bent gewoon overbezorgd”. BAM, daar ging ik. Overrompeld door zijn achteloze reactie en de duidelijk (minachtende) stempel die ik zojuist had gekregen. Ik ging naar huis en vertelde Ken wat hij had gezegd. Nuchter als Ken is zei hij: “joh, je bent niet overbezorgd en we kijken het wel gewoon aan. Als het nog een keer gebeurd dan rijden we gewoon gelijk door naar België”. De nacht herhaalde zich het en werd Duncan zelfs een beetje paars. We waren er absoluut zeker van dat dit niet normaal was en namen contact op met de kinderarts van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen. Daar deden we ons verhaal en ze namen het direct serieus. Duncan mocht gelijk blijven voor een slaaponderzoek. Een babytje van een paar weken aan allerlei draadjes en monitoren, het was echt heel pittig om hem zo te zien. Het slaaponderzoek wees uit dat Duncan inderdaad veel en lange ademstops had. Zoveel dat het (op langer termijn) zijn groei en ontwikkeling zou kunnen beïnvloeden. De KNO-arts stelde een scopie voor om te kijken of er obstructies aanwezig waren die de ademstops veroorzaakten. Het kleine dropje onder narcose, inmiddels kon je mij er bijna mee opnemen. Godzijdank kon Ken zich goed sterk houden want ik was een wandelende hormonenbom. Duncan bleek een aandoening te hebben die ervoor zorgde dat zijn strottenhoofdklepje (dat er voor zorgt dat je luchtpijp wordt afgesloten als je drinkt) dicht klapte waardoor hij dus zonder adem kwam te zitten. Er was dus wel iets aan de hand Meneer de Dokter. Natuurlijk vond ik het verschrikkelijk dat Duncan dit had maar het sterkte mij wel in het vertrouwen in mijn moederinstinct.

duncan slaaponderzoek
Duncan’s eerste slaaponderzoek, krap 4 weken na zijn geboorte

Hij heeft in de eerste 11 maanden verschillende slaaponderzoeken gehad (zielig) en heeft al deze tijd aan een hartmonitor geslapen. Inmiddels is hij er overheen gegroeid en is het een heerlijk, gezond kind (afkloppen). Toch heb ik er nog altijd last van als we (om wat voor reden ook) naar de huisarts moeten. Ik laat me in ieder geval niet meer met een kluitje het riet in sturen. Helaas mannetje, ik heb altijd gelijk!

duncan en ik
Kleine drommel

Vertrouw jij feilloos op je (moeder)instinct? Heb jij ook zoiets meegemaakt?