Een vriendinnetje van mij zegt altijd: ‘Je moet het niet bestellen’. Dat gaat dan niet over die heerlijke cheesecake (oké, misschien moet ik die ook niet bestellen maar dat is een hele andere discussie) maar over dingen die je niet wilt. Bijvoorbeeld; ik geef morgen een strandfeestje, ik hoop niet dat het slecht weer wordt. Of ik hoop dat ik die belangrijke sollicitatie niet verpest. Fout! Hiermee gooi je juist alles wat je niet wilt het universum in en ‘bestel’ je eigenlijk de negatieve dingen. Er zijn nu vast hele nuchtere mensen die stoppen met lezen, dat snap ik best, maar ik heb inmiddels zo vaak meegemaakt dat het zo werkt dat ik er wel in geloof. Ik ben geen fanatieke aanhanger van ‘The Secret” en heb nergens foto’s van een grote villa of een dikke cheque hangen om zo te visualiseren dat ik die krijg. (Ja, er zijn dus mensen die dat doen). Maar ik geloof er inmiddels wel in dat je hardop moet zeggen wat je wilt om het ‘out there’ te krijgen zodat het ook naar je toe kan komen. Het positieve bestellen dus eigenlijk.

Je zegt het zo makkelijk: ‘Zeg maar wat je wilt’. Waarom is dat dan zo moeilijk? Is het dat we ons egoïstisch voelen als we zeggen wat we willen? Omdat het voelt als arrogant? Ik ben soms echt jaloers op mensen die gewoon duidelijk zijn in wat ze wel maar vóóral wat ze niet willen. En weet je, die mensen krijgen dan ook vaak hun zin. Brutalen hebben de halve wereld, true that!

Laat we voorop stellen dat dit wel vaak een beetje een man-vrouwen-dingetje is. De meeste mannen hebben er weinig moeite mee om te zeggen, of om te doen ,wat ze willen. Dat is een van de grootste redenen waarom mannen nog steeds meer verdienen dan vrouwen. Als het om salarisverhoging gaat vinden we het lastig om te zeggen dat we het waard zijn. Op een of andere manier kunnen we het minder zakelijk bekijken en willen we dat onze leidinggevende ons nog aardig vindt. Onzin eigenlijk want hiermee boren we onszelf een heleboel door de neus waar we eigenlijk keihard voor werken én recht op hebben.

Maar goed, terug naar het zeggen wat je wilt. Ik heb er zelf dus ook vaak genoeg last van. Gezegend (of vervloekt?) met een empatische inslag en de aangeboren afwijking om altijd iemand te helpen zet ik mezelf nogal eens op de tweede, derde of zestiende plaats. Wat me oplevert dat mensen me lief vinden maar ook dat ik daardoor nog moeilijker kan zeggen wat ik wil. Wat als resultaat heeft dat ik regelmatig dingen doe die ik eigenlijk niet zo leuk vind of zelf mezelf wel eens ‘in de nesten werk’. Mensen teleurstellen vind ik echt heel erg naar. Mijn moeder kon me vroeger me niet erger laten voelen dan door te zeggen: “ik ben niet boos, ik ben teleurgesteld”. Ver-schrik-ke-lijk!

Momenteel heb ik ook een aantal situaties waarin ik duidelijk moet zeggen wat ik wil en bijna nog harder wat ik niet wil om er voor te zorgen dat ik gelukkig word/blijf. Een slim vriendinnetje maakte het bijna Cruyfiaans simpel: ‘als je niet zegt wat je wilt kunnen ze het ook niet weten’. Dus tijd om door de zure appel heen te bijten en het hardop te gaan zeggen. Of misschien plak ik gewoon die foto van die villa op de koelkast en werkt dat ook!

Ben jij goed in zeggen wat je wilt?