Ik las een tijdje terug een artikel over bijzondere mensen in het leven van je kind en dit inspireerde mij tot deze ode aan de vriendinnen die van mijn zoon houden.

Random zaterdagmiddag op bezoek bij mijn vriendin Daphne. Duncan scharrelt wat rond op ‘jacht’ naar de kat die duidelijk geen behoefte heeft aan een te drukke kleuter die wil knuffelen. Duncan geeft het op, loopt naar Daphne en klimt op haar schoot. Hij zit heel erg op zijn gemak dicht tegen haar aan met haar lange haar te spelen en begint te vertellen wat hij allemaal heeft geleerd op school en Daphne zegt; ‘Wat knap van jou, zeg! Ik ben trots op je!’ Duncan straalt en lacht naar haar. Hij springt weer van haar schoot en gaat weer verder met het veroveren van de kattenaandacht. Ik sloeg dit tafereeltje ten gade en moest even slikken. Hoewel ik na vier jaar niet meer verbaasd ben door de liefde die zij voor Duncan heeft en hij voor haar, kan het me nog enorm emotioneren. Daphne is 1 van die vriendinnen die al vanaf het moment van zijn geboorte, ondanks dat er geen bloedband is, direct van hem hield. En dat is heel erg bijzonder.

It takes a village….

Duncan heeft een boel van dit soort bijzondere vrouwen in zijn leven. Ik kan ze allemaal bij naam noemen maar ze weten wie ze zijn. Ze hebben geïnvesteerd in een warme band met Duncan, zijn altijd geïnteresseerd in hoe het met hem gaat, leven met hem mee en helpen mij met opvoeding, opvang, steun en liefde. Ik ben ontzettend dankbaar dat hij, maar ook ik, deze vrouwen in de buurt hebben. Deze vrouwen zijn een vangnet, een aanvulling in zijn leven op zoveel vlakken. Ik doe mijn best en vind mijzelf echt een goede moeder maar ik weet ook dat ik niet altijd alles kan zijn wat hij nodig heeft. It takes a village to raise a child, zeggen ze. En ze hebben gelijk. In de oertijd werden kinderen opgevoed door een groep vrouwen die elkaar ondersteunden, de kinderen gezamenlijk dingen leerden en samen optrokken. Hoewel we nu vele jaren verder zijn, zie ik de enorme meerwaarde van deze manier van opvoeden. Verschillende perspectieven, verschillende kwaliteiten die konden worden ingezet om de kinderen zo goed mogelijk op te voeden. (ja, ik weet het, ik had het over de oertijd en toen ging het vooral om overleven maar je snapt vast wel wat ik zeg)

Anker

Eigenlijk bijna sinds de eerste dag op de basisschool heeft Duncan een beste vriendin, Saartje, een prachtig blond poppetje met grote bruine ogen dat ook nog eens ons buurmeisje is. Op die eerste dag na de schoolvakantie zagen Jody (de moeder van Saartje) en ik elkaar in de klas en grapten we; ‘hé, dat is handig! Breng jij ze de ochtenden? Dan haal ik ze middagen, haha!’. Totaal niet gemeend natuurlijk want we kenden elkaar eigenlijk, afgezien van hoi zeggen in de straat, helemaal niet. We begonnen elkaar op Instagram te volgen en reageerden af en toe eens op elkaar. Toen Duncan en Saartje in de klas steeds onafscheidelijker werden en dan na school van het ene dakterras naar het andere dakterras naar elkaar bleven roepen, hebben we ze maar eens laten spelen. Na het spelen dronken we dan wel eens een wijntje (of 3) en zo leerden wij elkaar ook beter kennen. Het bleek ook enorm tussen de mama’s te klikken. Inmiddels hebben de mannen elkaar ook leren kennen, hebben we zelfs gevieren een vlechtcursus gedaan (lees je <<HIER>> alles over) én zien we elkaar eigenlijk wel dagelijks. Dat Saartje in korte tijd zo belangrijk is geworden in Duncan’s leven heeft, naast het feit dat het een heerlijk kind is, ook nog een andere reden, iets waar ik door de juffrouw op gewezen werd tijdens het oudergesprek. Duncan heeft als kind van gescheiden ouders te maken met twee huizen. Mijn huis en het huis van zijn vader. Daarnaast hebben wij allebei sinds de breuk een nieuwe relatie en verblijven wij ook wel in de huizen van onze partners met Duncan. Hoewel we er alles aan doen om hem zoveel mogelijk structuur te bieden, blijft dit alles toch lastig voor een kind van vier. Toen de juf over de band van Duncan en Saartje begon vertelde ze mij dat Saartje echt Duncan’s anker is. En dat dat ook niet gek is omdat school een vaste constante is in zijn leven, en Saartje ook. Hij voelt zich veilig bij haar, speelt de baas (kind van z’n ouders), heeft lol met haar en voelt zich eventjes verloren als zij er niet is. Gelukkig speelt hij ook wel met andere kinderen maar Saartje is zijn beste vriend in de wereld (zijn woorden). Dat Jody en Marc inmiddels ook onmisbaar zijn geworden voor Duncan is ook overduidelijk. Toen zij hoorden dat Duncan altijd verdrietig wordt van de BSO, besloten zij dat hij voortaan op dinsdagmiddag i.p.v. naar de BSO, met hen mee mag zodat hij met Saartje kan spelen. Iets waar ik hen enorm dankbaar voor ben. Deze mensen hebben zo’n ontzettend goede invloed op hem en ik zie hen echt als medeopvoeders. En dat is echt geweldig.

Ik ben heel dankbaar de vrouwen in Duncan’s leven bij mij maar ook bij zijn vader, allemaal warme, intelligente vrouwen zijn die hem verschillende dingen kunnen leren. Er zitten ondernemende vrouwen bij, vrouwen die de wereld over reizen, spirituele vrouwen, vrouwen met geweldige humor, vrouwen die heel recht door zee zijn en vrouwen die altijd positief en optimistisch zijn. Hij kan van elk van hem ontzettend veel waardevolle lessen leren en ik hoop dat hij later, als hij denkt (of merkt) dat hij iets niet bij mij kan vinden, dit dan bij deze bijzondere vrouwen zal vinden. Ik weet in ieder geval zeker dat zij voor hem klaar zullen staan.

Tegen al deze bijzondere vrouwen die van mijn kind houden wil ik zeggen dat ik hoop dat jullie weten hoeveel jullie voor mij betekenen. Jullie zijn het dorp dat mij helpt om een sterke, respectvolle, zachtaardige zoon op te voeden. Jullie steun, input, loyaliteit en opbouwende kritiek is altijd oprecht en extreem waardevol en ik waardeer dit zo ontzettend.

Ik ben zo dankbaar voor wie jullie zijn en ik dank jullie voor de belangrijke rol die jullie spelen in het leven van mijn zoon en mij!