It has been a while. Sterker nog, het is heel erg lang geleden. Op een of andere manier kom ik niet zomaar weer in de schwung van 3 keer per week schrijven. Ik had goede moed toen ik naar Rotterdam verhuisde dat ik eenmaal daar zeker weer 3 keer per week zou gaan schrijven. Twee nieuwe banen, een kind op een nieuwe school en een infectie met een soort virus dat er voor zorgt dat als ik op de bank ga zitten en de televisie aanstaat mijn ogen direct dichtvallen later, en ik heb al zeker een half jaar niet geschreven.

Maar nu is er naast mijn zelfverzonnen slaap-televisievirus een echt virus, vriendin Corona (ik heb geen idee waarom maar ze voelt als een vrouw) en deze dame dwingt ons allen op de knieën. Wellicht is het dan toch een man? De scholen 3 weken dicht, verplicht thuiswerken, iedereen met hoestklachten of een neusverkoudheid moet binnen blijven (wat ongeveer iedereen betekent want ‘iets met de R in de maand’, toch oma?) en stress over mogelijk inkomstenverlies. Oh ja, en dan is er nog dat hele kleine aandachtspuntje van een witte jurk, een prachtig oud klooster en heel veel mensen die iets met ons komen vieren in mei. Ik kan er nog niet heel veel zinnigs over zeggen maar we hebben inmiddels een soort dagelijkse hotline met Spanje, familie én luchtvaartmaatschappijen. To be continued.

Corona heeft naast alle nadelen ook wel wat voordelen, quality time met het gezin (dat schrijf ik op dag 2 he, we spreken elkaar wel weer na dag 16) maar ook tijd om naast het thuiswerken dingen op te pakken die er in de waan van de dag vaak bij inschieten. En laat dat nou bij mij schrijven zijn. Dus toen ik net achter het scherm van mijn Mac kroop, oké als ik heel eerlijk ben omdat het een plek is waar men je bijna niet ziet en ik ook vooral zelf even niemand wilde zien (again: dag 2, dat belooft wat), besloot ik deze pagina weer eens te openen en te kijken of er magisch woorden op het scherm zouden verschijnen. Et voilà.

Ik begin dus weer voorzichtig met een oldie but goodie om met KC te spreken, de Soundtrack. Nee, de maand maart is nog niet voorbij maar ik heb wel wat nummers om met jullie te delen en je moet ergens beginnen toch? Laten we hopen dat de kracht van muziek ons er door heen slaat wanneer we het even niet meer zien zitten. Ik stel in ieder geval voor om elke dag minimaal een paar keer een ‘1 minute danceparty’ te houden. Ook leuk om met je kind(eren) te doen, je staat er vast versteld van welk liedje ze kiezen. Maar goed, ik deel vandaag de nummers die de laatste tijd bij mij op repeat staan omdat ze een bijzondere betekenis hebben of omdat ze gewoon heerlijk zijn om naar te luisteren. Kijk en luister mee!

The Weekend – Blinding Lights

Verliefd worden op nieuw favoriet liedje heeft veel weg van verliefd worden op een nieuwe liefde. Je kan er niet genoeg van krijgen. Dat heb ik met dit nummer. Het heeft een eighties-vibe (niets mis met eighties-babies right), de tekst vind ik lekker en alles smaakt naar meer. Bring it on!

Kelly Finnigan – Catch Me I’m Falling

Dit nummer voelt als de eerste zonnige lentedag. Zon voor het eerst weer warm op je huid. Een koel wijntje in de hand, dekentje over je benen omdat het nog net iets te koud is maar de belofte van de zomer hangt al in de lucht. Dat. Zin in.

Michael Kiwanuka – You ain’t the problem

Who loves Michael? Well, I do, I do, I do. Dit jaar wederom op North Sea Jazz, hopelijk gaat het gewoon door. Hij staat namelijk erg hoog op mijn ‘moet-ik-live-zien-lijstje’. Dit seventies-sausje, ik houd ervan. De tekst is waanzinnig. Het is voor mij een echt roadtrip-liedje, zon in je gezicht en hard rijden over de snelweg naar een fijne hideaway.

Lewis Capaldi – Someone you loved

Duncan en ik zaten samen in de auto en de radio stond aan. Dit nummer kwam voorbij en hij vroeg me het harder te zetten. Hij luisterde aandachtig en toen het afgelopen was vertelde hij me dat hij het zo mooi vond dat hij er bijna van moest huilen en dat hij iets miste maar hij niet wist wat precies. We hebben dit nummer op zijn lijst met lievelingsliedjes gezet en het is omgedoopt tot ‘ons mooie liedje’. Mij erg dierbaar.

Childish Gambino ft. Christian Rich- The Palisades

Gewoon lekker. Die stem. Lekker. Had ik al gezegd dat ik behoefte heb aan zomer? 😉

Nou, dit waren dan mijn eerste stapjes terug op het world wide web. Ik hoop dat ik weer de ruimte en inspiratie ga voelen zodat ik net zo onbevangen kan schrijven als toen ik hier in 2016 mee begon. Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen.